NIEDOLE ROBERTA OPPENHEIMERA

Kompleksowy portret jednego z najbardziej kontrowersyjnych naukowców XX wieku. Od trudnego dzieciństwa i okresu dorastania, poprzez uznanie jako wybitnego fizyka nuklearnego i powierzenie kierownictwa nad tajnym rządowym laboratorium Los Alamos, aż po okrutne upokorzenie przed opinią publiczną.

W 1939 roku najlepsi światowi naukowcy pracowali nad skonstruowaniem bomby atomowej. W USA człowiekiem stojącym na czele tego wyścigu był Robert Oppenheimer, fizyk nuklearny kierujący Projektem Manhattan w sekretnym rządowym laboratorium Los Alamos w Nowym Meksyku. W 1945 roku pierwsza bomba atomowa została przetestowana na pustyni Alamogordo. Kilka tygodni później Stany Zjednoczony zrzuciły dwie na Hiroszimę i Nagasaki, kończąc tym samym II wojnę światową. W ciągu jednej nocy Robert Oppenheimer stał się bohaterem narodowym. Jednak sława nigdy nie zrekompensowała mu cierpienia i katuszy moralnych z powodu skutków zastosowania bomby atomowej. Po wojnie rekomendował powołanie międzynarodowej agencji, która kontrolowałaby użycie energii jądrowej, wzywał do złagodzenia napięć między USA a ZSRR i sprzeciwiał się pracom nad bombą wodorową. Dla Waszyngtonu bohater narodowy stał się solą w oku.

Chociaż Oppenheimer nigdy nie był członkiem Partii Komunistycznej, jego żona i brat doń należeli. Jako że genialny fizyk był w posiadaniu sekretnych informacji o amerykańskiej polityce atomowej, agencji CIA i FBI śledzili go, podsłuchiwali rozmowy telefonicznej i czytali korespondencję. Jego dawne powiązania z komunistami stały się pretekstem do zniszczenia go. Oppenheimer, arogancki, dumny i charyzmatyczny, nalegał na oczyszczenie z pomówień. Jednak podczas procesów FBI podsłuchiwało prawników Oppenheimera i dostarczało informacji prokuratorowi. Reputacja genialnego fizyka została zmiażdżona w oczach Amerykanów, a on sam nigdy się z publicznego poniżenia nie otrząsnął.