Dokument. Mikrokosmos

Mikrokosmos

Poetycka impresja o jednym dniu z życia mieszkańców łąki.

15 lat pracy dokumentacyjnej poprzedzającej okres zdjęciowy, 80 tysięcy metrów taśmy filmowej, 3 lata zdjęć, skonstruowanie specjalnego sprzętu oświetleniowego i zdjęciowego oraz, co najważniejsze, końcowy efekt tych działań. Wszystko to sprawia, że "Mikrokosmos" nie jest zwykłym filmem przyrodniczym. Wielu krytyków dla określenia jego gatunku dodawało epitet: poetycki. Ma to swoje głębokie uzasadnienie nie tylko w sposobie filmowania, ale również w końcowym przesłaniu. W rodzimej Francji "Mikrokosmos" nagrodzono 5 Cezarami: za najlepsze zdjęcia, muzykę, montaż oraz dźwięk; nagrodę "za odwagę" otrzymał również producent - Jacques Perrin.

Ambicje twórców filmu sięgają daleko poza funkcję edukacyjną. To nie jest jedynie pokazywanie przyrody, ale przede wszystkim odkrywanie znaczenia świata w jego najmniejszym, ale i najbardziej oczywistym wymiarze - poprzez subtelne podglądanie natury. Wszystko to sprawia, że francuscy twórcy stają się poniekąd spadkobiercami duchowej spuścizny Jacquesa-Yvesa Cousteau - jego proekologicznej postawy i "harmonijnej" eksploracji naturalnego środowiska. Mimo, że w filmie nie występują ludzie, obraz NURIDSANY i PÉRENNOU posiada bardzo głębokie humanistyczne przesłanie. Okazuje się bowiem, że "problemy", z którymi borykają się ślimaki, żuki, motyle czy gąsienice mają nie tylko podobną do ludzkich przejawów życia dramaturgię, ale również stanowią pod wieloma względami metafory człowieczych losów i postaw. Jednak najbardziej istotnym efektem, który osiąga "Mikrokosmos" to zmiana perspektywy postrzegania świata. Czy rzeczywiście bowiem człowiek i przejawy jego egzystencji są w globalnym "rachunku" najważniejsze?