Najlepsze dokumenty na DVD

Dzisiejszym robotnikom nie towarzyszą pochwalne pieśni. Mogą jedynie wspierać się nawzajem pocieszeniem, że praca, nawet ponad siły, jest lepsza, niż żadna.

Grupa ukraińskich mężczyzn całymi dniami naraża życie w nieczynnych, grożących zawaleniem biedaszybach. W Indonezji robotnicy pracujący przy wydobyciu siarki wdychają gorące, trujące opary nad kraterami czynnych wulkanów. Droga w dół to równie wielkie ryzyko. Krew, ogień i potworny smród - rzeźnia w Nigerii to piekło na ziemi. Gołymi niemal rękami Pakistańczycy wydzierają starym statkom kawałki metalu. Chińscy hutnicy ze strachem postrzegają siebie jako ginący gatunek.

Pięć portretów ciężkiej fizycznej pracy - w zmechanizowanym świecie XXI wieku coraz mniej widocznej.

W 1935 roku radziecki górnik Aleksiej Stachanow stał się bohaterem ludzi pracy. Ustanowił rekord nie do pobicia - 102 tony węgla w czasie jednej zmiany. Niespotykany wyczyn zapewnił mu wieczną chwałę gwiazdy i bohatera. Wszedł do legendy. Jego imię otrzymało miasto w Donbasie, jego imieniem nazwany został cały ruch. Chwałę bohatera sławi olbrzymi pomnik.

Krasnyj Łucz, Ukraina. Dzisiaj Tatiana, Wołodia i Wasilij pracują nieopodal miejsca, gdzie padł słynny rekord. Wydobywają węgiel z dołu, który wykopali własnymi rękami. Miniszyb ma tylko 16 cali. Jest tyle węgla, że wystarczy na skromne potrzeby. Jest tyle nadziei, że wystarczy, aby pogodnie patrzeć w przyszłość. To nowi BOHATEROWIE Donbasu.

Wschodnia Jawa, Indonezja. To już trzydzieści lat, jak Pak Augus wydobywa siarkę z krateru na szczycie góry Kawah Ijen. Każdego dnia dźwiga na plecach dwa kosze połączone jarzmem, znosząc urobek do doliny u stóp góry. Za każdym razem jego plecy muszą wytrzymać ciężar 70 - 100 kg. Dla turystów chętnie odwiedzających te rejony Pak Augus stanowi ogromną atrakcję turystyczną. Turyści chętnie podziwiają, zaczepiają i fotografują robotników - DUCHY minionej epoki.

Bunmi Onokoy wraz z pozostałymi robotnikami pieką, myją, obdzierają ze skóry, porcjują, handlują, pilnują, przewożą - każdego dnia od rana do północy. W ciągu jednego dnia pracy są w stanie sprawić, że 350 kóz i prawie tyle samo byków zamienia się z żywych zwierząt w czyste, gotowe do spożycia mięso. Port Harcourt, Nigeria. Robotnicy są tu dumni, hałaśliwi i weseli. Są pełni wiary w siebie i siły. Jak LWY. Dzięki nim ich rodacy mają co jeść.

Dawa Khan tak naprawdę jest rolnikiem. Jednak zbiory nie są wystarczające na tyle, by zapewnić utrzymanie, Dawa zatem przybywa, by pracować w Gaddani (Pakistan). Wraz z setkami innych robotników praktycznie gołymi rękami rozbiera na części stare tankowce. Silna wiara w Boga i równie silne poczucie BRATERSKIEJ wspólnoty dają im siły do codziennej walki z licznymi niebezpieczeństwami, jakie czyhają na nich w pracy.

Tymczasem w Chinach rodzi się PRZYSZŁOŚĆ. W stalowniach Angang (prowincja Liaoning) ludzie wierzą w ekonomiczny boom i lepszą przyszłość. Mocniej wierzą w nowoczesność, wiedzę i technologię, niż ślepe zaangażowanie. Stawiają na nowe piece o swojskich imionach w rodzaju "Nowy nr 1" i na osobowość. Wszystko przez Chińczyków i dla Chińczyków.

Dla okolic Duisburga w Niemczech przyszłość już nadeszła. Tu piece, które dawno zostały zamknięte - nocami ożywają feerią oślepiających, fantastycznych kolorów. Zielone, czerwone, niebieskie i żółte olśniewające światła sprawiają, że rdza wydaje się znikać. W miejscu, które było niegdyś olbrzymim miejscem pracy, dzisiaj króluje plac zabaw. Każdej soboty młode pary przychodzą pod pomnik Stachanowa świętować najpiękniejsze chwile swojego życia.

"Śmierć człowieka pracy" to film podziwiany i nagradzany na całym świecie. Prezentowany na Festiwalu Planete Doc Review 2006 został przez polskich krytyków uznany za jeden z najlepszych obrazów Festiwalu. "Świetny wizualnie", "wyrafinowanie piękny", "wstrząsający esej filmowy", "szokujący" - tak o filmie pisali polscy krytycy filmowi.

Nie ma już człowieka pracy. Pozostał robotnik - ktoś gorszy, ktoś, komu się nie udało. Ktoś, komu praca nie daje godności, lecz ją odbiera. Przyzwyczajeni do wygodnego życia, coraz częściej zapominamy, jak ciężką pracę może wykonywać człowiek. Rezygnując z odautorskiego komentarza reżyser "Śmierci człowieka pracy" w wysmakowanych obrazach (zdjęcia Wolfganga Thalera) rejestruje nieludzki wysiłek współczesnych zapomnianych bohaterów. Niezwykłe zdjęcia oraz muzyka (autorstwa Johna Zorna) sprawiają, że "Śmierć człowieka pracy" to monumentalne, nasycone emocjami dzieło.